This song is almost ten years old.  I remembered singing it hundred times a day and listened to it for almost a thousand times.

Some people sometimes relate a particular song to a particular person or a particular event.  My girlfriends and I used to sing TK's "Handkerchief" together when we were so taken over by the workload during exam preparation.  It was crazy, the singing and the dancing.  So every time I hear this song, I think of them and the fun we had. 

As for this song, when I hear it, I see myself, wearing PE uniform, sitting on the stand with a friend in the school gym.  I was whispering the song to myself while some other friends were playing some ball game on the court.  I haven't been back to Satit Patumwan, my beloved secondary school, for several years and I am not sure know how the gym looks like now.  It may have been renovated many times, but what I remember from about ten years ago is vivid.  It's like a flashback of memory.  I love music; it tells stories and records them just at the same time.

ฝันกลางวัน

ฉันยังคงสงสัย รู้สึกอยู่ไม่หาย ก็คิดว่าเธอคงรักกัน
และฉันก็รอฟัง รอฟังแค่หนึ่งคำนั้น
ที่เธอยังไม่เคย บอกฉันเลย
เห็นแววตาลึกซึ้ง ที่เธอมีให้ฉัน มันมากเกินคำว่าเพื่อนกัน
ดูคล้ายเธอมีใจ ดูเธอช่างห่วงใยฉัน
แต่กลัวที่ฉันเดามันจะไม่จริง

*อย่าปล่อยให้ฉันต้องฝันกลางวัน ให้ฉันมัวคิดเอาเอง
กลัวหัวใจตัวเองงมงายกว่านี้
อย่าปล่อยให้ฉันยิ่งคิดไปไกล ให้ฉันยิ่งคิดไปใหญ่
คงต้องรบกวนเธอให้ปลุกฉันที

**ถ้าไม่เคยรักฉัน ก็หยุดอยู่แค่นั้น อย่าให้ความหวังกันมากไป
ถ้าคิดว่ามีใจ กุมมือฉันหน่อยได้ไหม และพูดมาสักคำว่าเธอรักกัน

( * )

( Solo )

( * / ** )

และพูดมาสักคำ......ว่าเธอรักกัน